Maandelijks archief: juni 2015

Hoe om te gaan met mensen met dementie? Een prachtig filmpje

In een reactie op een vorig blog wijst Heléne van Wunnik op een prachtig filmpje op youtube van Naomie Feil. het filmpje is in in het Nederlands ondertiteld.

In 5 minuten zie je hoe werkelijk en liefdevol contact gemaakt wordt met een vrouw die diep dement is. Het vraagt om de kunst jezelf (je ego) even los te laten en heel goed te kijken en te voelen wat de ander nodig heeft. En daarin mee te bewegen. Het filmpje laat zien dat daar geen zeeën van tijd voor nodig zijn. Het resultaat is prachtig: 2 zingende vrouwen in een liefdevol samenzijn.

Klik hier voor het filmpje.

video

Er zijn nog veel meer filmpjes en films te vinden over dementie op youtube. Bijvoorbeeld een film (25 minuten) “Met mij is niks mis’. Een heldere uitleg over hoe de ziekte van Alzheimer ontstaat in de hersenen. Klik hier.

Wil je iedere week mijn blog in je mail: kies dan in de rechterkolom bovenaan voor ‘Volg dementie’. Je reactie is ook zeer welkom. Ook nodig ik je uit dit bericht te delen via LinkedIn of facebook. Dat kan heel makkelijk via de knoppen hieronder.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dementie

Gedichten over dementie

pooh 2Onlangs plaatste ik het prachtige gedicht “Wanneer” van Monika Eberhart op mijn blog. Het gedicht is geschreven vanuit iemand met dementie, die vertelt hoe ze benaderd wil worden. Wat wil ze wel en wat niet? Wat is er belangrijk in de omgang. Dit gedicht op mijn blog bracht een enorme stroom reacties op gang. Ook Monika zelf reageerde! Ik was nieuwsgierig naar de persoon achter dit rake gedicht en vroeg of ik haar mocht bellen om wat meer over haar te schrijven op mijn blog. Heeft u het gedicht nog niet gelezen? Klik hier.

Als ik Monika bel is ze vlaggen aan het naaien voor haar dochter. Daarmee wil ze ook zeggen dat ze niet al haar vrije tijd bezig is met het thema dementie. Toch is ze een zeer bezige bij. Ik vraag haar hoe ze in contact is gekomen met dementie. “30 jaar geleden tijdens mijn werk in de thuiszorg”, vertelt ze. Ze is altijd blijven werken met mensen met dementie, zei het in verschillende functies. Nu werkt ze 3 dagen per week bij een activiteitencentrum, waar mensen met vergevorderde dementie komen voor dagbesteding. Daarnaast houdt ze een website bij (www.dementievandaag.nl) waar ze alle informatie, die ze over dementie verzameld heeft, op plaatst. Verder heeft ze een twitteraccount en zo hoopt ze zo veel mogelijk mensen te bereiken om hen te informeren over hoe je goed om kunt gaan met mensen met dementie: als gewone mensen (niet als kleuters), maar dan met enorm veel geduld. Al haar werk is er op gericht om uit te leggen hoe je mensen met dementie het beste kunt benaderen.

Dat doet ze via verhalen en via gedichten. Gedichten “In 2011 bedacht ik dat ik dementie meer onder de aandacht wilde brengen. Ik ben toen een facebookpagina (dementievandaag) gestart en ben daarvoor gedichtjes gaan schrijven. Het schrijven van gedichten ging vanzelf, tenminste als ik inspiratie heb. Ik kan dat niet inplannen, de inspiratie komt uit het niets”, vertelt Monika. Ze heeft nu een stuk of 15 gedichtjes geschreven, die te vinden zijn op de genoemde facebookpagina. Inmiddels heeft deze pagina al meer dan 12.500 likes. In mei 2014 schreef ze het gedicht ‘Wanneer’. En plaatste dat weer op facebook. “Dat het gedicht ontzettend veel mensen raakt, blijkt wel uit het feit dat het anderhalf miljoen mensen bereikte. “Gisteren was ik uitgenodigd om te spreken op een Alzheimercafé en ter afsluiting werd mijn gedicht voorgelezen. Het was een bijzonder moment, want – wat veel mensen voelen, voelde ik ook – , ik werd geraakt door de tekst.

Andere gedichten zijn te vinden op de site van Alzheimer Nederland. Klik hier voor meer gedichten.

Ik neem één gedicht over van deze site: ALZHEIMER Een onzichtbare vijand

Op een dag merk je het
Er is een vreemde in huis
Een ongenode gast
Zonder zich voor te stellen
Zonder zich bekend te maken

Het leven wordt anders
Gedrag verandert
Argwaan en achterdocht
Verwarring neemt toe
Wie is toch die indringer
Die langzaam maar zeker
Het leven zonder mededogen meedogenloos ontwricht
Liefde maakt plaats voor vertwijfeling
Verdriet verdringt de vreugde
De angst slaat toe
De dagen worden korter
De nachten niet lang genoeg
Ik zie een moeder verdwijnen
Haar wijsheid en haar kracht
Haar inzicht en haar vreugde
Verloren voor altijd Ik blijf van haar houden
Ik blijf haar troosten
Ik blijf voor haar zorgen
Tot de laatste dag
Ik verlaat haar niet
Zij verlaat mij
Dag lieve Mam…

Therese van der Toolen

Rondom het thema contact maken en op bezoek gaan bij mensen met dementie geef ik workshops voor familie, verzorgenden en vrijwilligers. Klik hier of mail me menskapitaal@live.nl

Anniek Kramer, Auteur van ‘OP BEZOEK BIJ EEN DIERBARE MET DEMENTIE, met ruim 60 ideeën om samen te genieten, samen met Marcelle Mulder.


Mijn wekelijkse blog in je mailbox? Vul dan op de site in de rechterkolom, je mailadres in.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alzheimer, Dementie, Zorg verlenen

Het belang van bezielde aanraking

Bezielde aanraking

Deze blog die ik eerder plaatste op 8 april (op mijn andere blog) van Dederiek Daum trof mij recht in het hart. Ze verwoordt zo mooi wat de essentie is van menselijk contact. Met haar toestemming publiceer ik haar tekst met de titel “Het belang van ‘bezielde’ aanraking”.

handenWe staan er bij en we kijken ernaar: als we niet oppassen neemt de techniek de mens over. En we hebben er nog bewondering voor ook ….

Laatst las ik in de krant een artikel over de “nieuwe inwoner” onder dementerenden: een zogeheten “snoezelrobot”. Snoezelen is een activiteit die aangeboden wordt aan zwakzinnigen en dementerenden om de zintuigen te activeren. “De snoezelrobot kan een goede aanvulling zijn op de zorg richting de cliënt. Door de grote gelijkenissen met een echte kat (ze ademt, spint en miauwt), lijken cliënten echt een band met haar te krijgen. Ze draagt hiermee bij aan de behoefte van aandacht en iemand om voor te zorgen.“   

Opvallend hoe een snoezelrobot kan bijdragen in de behoeften van mensen. Even zo goed als een knuffel(beer) voor een kind heel belangrijk is.

Het baart mij zorgen. Juist in deze tijd, waarin steeds minder tijd beschikbaar is voor menselijke aandacht en aanraking voor de mens, (persoonlijke) zorgcontacten vervangen worden door e-communicatie en de techniek steeds regelmatiger wordt ingezet als oplossing voor de behoefte aan menselijke aandacht en contact.

Net zoals bij het gebruik van massage-apparaten, massagerollers en andere hulpstukken: de techniek zal nooit kunnen tippen aan eenbezielde aanraking.

We leven in een tijd, waarin het menselijk contact in de zorg steeds verder gereduceerd wordt en men is er nog trots op ook is dat het lukt om zo “efficient” te werken. Waar moet dit heen gaan?

We leven in een maatschappij, waarin wij mensen maar door hollen. Niet kwaliteit maar kwantiteit is vaak het motto. Effectiviteit staat vaak voorop i.p.v. affectiviteit. En we lijken er een heel eind mee te komen.

Zelf, als (hoog)sensitief mens, voel ik me vaak een vreemde eend in deze wereld. Hoe handhaaf ik me in een dergelijke wereld, waar steeds minder ruimte lijkt voor affectiviteit en waarin de techniek een steeds grotere en belangrijkere plaats krijgt en minder ruimte is voor (mede)menselijkheid? Waarom lukt het mij niet om dat te doen wat zovelen om mij heen wel lijken te kunnen? Wat is er mis met mij?

Of, gericht op mijn eigen mogelijk tekort schieten: zie ik dan niet dat anderen ook zoekende zijn hoe zich in deze wereld een plek te weten, hoe zich in deze wereld te ‘redden’?

Aanraken is voor mij, als haptotherapeute, mijn beroep of beter gezegd het is een ambacht dat ik uitoefen.

Regelmatig verbaas ik me er over, dat wij – mensen – aanrakende beroepen of  ambachten in het leven hebben geroepen om tegemoet te komen in een basisbehoefte van de mens:aanraken en aangeraakt worden. Iets wat eigenlijk zo vanzelfsprekend zou kunnen zijn in het dagelijks leven.

Mensen hebben andere mensen nodig: om mee te lachen en te huilen, je woede bij te uiten, je vreugde en zorgen mee te delen en om door (aan)geraakt te worden. Letterlijk en figuurlijk.

Maar hoeveel tijd en ruimte is daar nog voor in deze snelle maatschappij? Hoeveel aandacht is daar nog voor? Een hand geven, een schouderklopje, even je hand op iemands schouder leggen. Dat doen we nog wel. Maar het werkelijk stilstaan bij jezelf en bij een ander en vanuit die stilte en rust elkaar aanraken en ontmoeten in die aanraking. Hoe vaak gebeurt dat?

En dat, terwijl aanraken de diepste bevestiging kan geven, die een mens kan ontvangen. Letterlijk kan je in een affectieve aanraking voelen dat iemand er voor je is en dat je helemaal mag zijn zoals je bent.

Ik heb ruim 10 jaar in de zorg gewerkt. Eerst jaren in de kraamzorg. Het gebeurde wel dat een ‘kersverse’ moeder niet wist hoe haar eigen babytje aan te raken, op te pakken, aan de borst te leggen. Ze was letterlijk bang om haar eigen kindje aan te raken. Dus deed ze het maar niet. De borstvoeding was gedoemd te mislukken, helaas. Terwijl het geven van borstvoeding juist aan moeder en kind de mogelijkheid biedt om via het fysieke contact, een diepe verbinding aan te gaan. Maar de drempel was voor deze moeder te hoog. En de borstvoeding kwam dus ook niet op gang.

Vaak heb ik me afgevraagd: Wat is er in het leven van de moeder gebeurd is, dat ze zo weinig zelfvertrouwen had in haar eigen aanraking? Dat bij de geboorte van haar kindje haar hart zich niet zodanig kon openen dat ze haar armen kon uitstrekken naar haar kindje? En, wat zou dit betekenen in het leven van haar kindje?

Ook heb ik gewerkt met terminale mensen. Hoe belangrijk was het voor hen om – in het diepe proces van het leven loslaten – in alle rust aangeraakt te worden en deze aanraking nog te mogen ontvangen. Het gaf hen ontspanning, zorgen namen af, pijn verlichtte, tremoren van angst kwamen tot rust. Dit omdat ze via de aanraking zichzelf weer konden gaan voelen met alles wat er was en niet (meer) was.

Het in eenvoud toelaten van deze gevoelens gaf verlichting in moeilijke tijden. Het is een bezielde aanraking die ons die diepe erkenning en bevestiging geeft. En daarmee is deze zo weldadig en ontspannend. Een affectief aanraken kan een mens het gevoel geven van bestaansrecht te hebben.

Onderstaand gedicht verwoordt heel mooi hoe aanraken voor ieder mens van belang is.

Toe raak me aan

Ben ik je baby, toe, raak me aan.
Ik heb je aanraking nodig, meer dan je misschien ooit zult weten.
Was en verschoon en voed me niet alleen,
maar wieg me dicht tegen je aan, kus mijn gezicht en streel mijn lichaam.

Je kalmerende, zachte aanraking drukt veiligheid en liefde uit.
Als ik je kind ben, toe, raak me aan.
Als ik tegenstribbel, je zelfs wegduw,
zet door, zoek manieren om aan mijn behoeften tegemoet te komen.
Je nachtzoen helpt mijn dromen te verzoeten.
je aanrakingen overdag vertellen me wat je werkelijk voelt.

Als ik je tiener ben,toe, raak me aan.
Denk niet dat ik omdat ik bijna volgroeid ben niet hoef te weten dat je nog om me geeft.
ik heb behoefte aan je liefdevolle armen, aan je tedere stem.
Als de weg vol stenen ligt, dan heeft het kind in me je nog steeds nodig.

Als ik je vriend ben, toe, raak me aan.
Niets laat me duidelijker weten dat je om me geeft
dan een hartelijke omhelzing.
Een opbeurende aanraking als ik in de put zit,
verzekert me ervan dat ik word bemind
en stelt me gerust dat ik niet alleen ben.
Jouw troostrijke aanraking is misschien de enige die ik krijg.

Als ik je sexpartner ben, toe, raak me aan.
Je denkt misschien dat je passie genoeg is,
maar alleen je armen houden mijn angsten tegen.
Ik heb behoefte aan je tedere, geruststellende aanraking
om me eraan te herinneren dat ik word bemind, gewoon om mezelf.

Als ik je volwassen kind ben, toe, raak me aan.
Al heb ik een eigen gezin om vast te houden,
ik heb nog steeds de behoefte aan de armen van pappie en mammie als
ik me gekwetst voel.
Als ouder kijk ik er anders tegenaan, waardeer ik jullie meer.

Als ik je bejaarde vader of moeder ben, toe, raak me aan
zoals ik werd aangeraakt toen ik nog heel jong was.
Houd mijn hand vast, zit dicht bij me, geef me kracht
en verwarm mijn vermoeide lichaam met jouw nabijheid.
Al is mijn huid nu gerimpeld, ze vindt het heerlijk om aangeraakt te worden.

Wees niet bang
Raak me gewoon aan. 

Uit: ‘Liefdevolle aanraking’, door Phyllis Davis

Wil je iedere week mijn blog in je mail: kies dan in de rechterkolom bovenaan voor ‘Volg dementie’. Je reactie is ook zeer welkom. Ook nodig ik je uit dit bericht te delen via LinkedIn of facebook. Dat kan via de knoppen hieronder.

1 reactie

Opgeslagen onder Dementie

Digitale bus voor mensen met dementie

De bus: wie heeft er niet mee gereisd? Als je in een verpleeghuis woont, dan komt het er vaak niet meer van. De Dilgt, – een woonzorglocatie van ZINN (Zorgorganisatie in Noord Nederland) – heeft er wat op gevonden. In de hal staat sinds kort een digitale bus. Met deze bus, kunnen de bewoners op reis gaan, zonder dat ze de deur uit hoeven.Het is een mooi voorbeeld van innovatie in de verpleeghuiszorg, waarbij de beleving van mensen met dementie centraal staat.

In de bus zijn de ramen vervangen door televisieschermen, waarop landschappen, straten en gebouwen uit de omgeving voorbij trekken. De beelden zorgen voor herkenning, waardoor herinneringen boven komen aan de tijd dat ouderen met de bus naar familie of het werk gingen. Het maken van deze indoor busrit werkt bovendien rustgevend. Ieder kwartaal komen er nieuwe beelden passend bij het seizoen.

Naast bewoners kunnen ook familieleden meegenieten van de bus. Zij kunnen bijvoorbeeld plaats nemen op de chauffeursstoel, inclusief bedieningspaneel met startknop, stuur en claxon. Wie eruit wil, kan drukken op de stopknop. De bus ‘stopt’ bij de eerst volgende halte, de beelden gaan even op pauze en met een sissend geluid gaat de denkbeeldige deur open.

digitale bus

Klik hier voor het filmpje.

Wil je iedere week mijn blog in je mail: kies dan in de rechterkolom bovenaan voor ‘Volg dementie’. Je reactie is ook zeer welkom. Ook nodig ik je uit dit bericht te delen via LinkedIn of facebook. 

2 reacties

Opgeslagen onder Alzheimer, Dementie, uitleg, Wensen