Categorie archief: Afscheid

Herinneringen aan het oude huis

voor je verhuist naar het verpleeghuisMijn vader en moeder vertrokken plotseling en tegelijkertijd naar andere ‘huizen’. Mijn vader moest naar het ziekenhuis, mijn moeder verhuisde daardoor met spoed naar het verpleeghuis. Ook mijn vader kwam niet meer ‘thuis’ en ging vanuit het ziekenhuis rechtstreeks naar het verzorgingshuis. Het ouderlijk huis, waarin wij geboren werden en waar mijn ouder meer dan 55 jaar woonden, stond ineens leeg.

Mijn broer maakte foto’s van het huis en zette die in een mooi boekje bij elkaar. Hij schrijft: ‘Ze hebben er geen afscheid van kunnen nemen, zo abrupt zijn ze vertrokken. Alles ligt er na hun vertrek nog onaangeroerd bij.’ Ze zijn er nooit meer terug geweest.

Aan dat boekje moest ik ineens denken toen ik las over fotografe Marlies Laenen (klik hier voor haar website). Zij fotografeert de emotie en de ziel van interieurs. ‘Huisherinneringen’ noemt ze het. Dat is wat mijn broer ook had gedaan. Ik ben heel blij met zijn fotoboekje, nostalgie voor mij. Ook triest, want je ziet zo duidelijk wat ze toen  allemaal opeens kwijtraakten. Mijn ouders leven niet meer, maar het idee om foto’s te maken is voor de vertrekker en voor de (achter)blijvers een mooi aandenken. Idee?

Anniek Kramer, auteur van
STEUN EN TROOST BIJ DEMENTIE, in gesprek met zorggevers en zorgprofessionals over schuld, schaamte en spijt en wat steun en troost biedt (februari 2019).
OP BEZOEK BIJ EEN DIERBARE MET DEMENTIE, met ruim 60 ideeën om samen te genieten, samen met Marcelle Mulder.

Mijn wekelijkse blog in je mailbox? Vul dan op de site in de rechterkolom, je mailadres in. Fijn als je dit bericht deelt!

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Afscheid, Alzheimer, Dementie, thuis wonen, verhuizen

Levenseinde verhalen

levenseinde verhalenbank Slapeloze nachten. De onrust van een cliënt maakt de vrijwilliger machteloos. En de mantelzorgers zijn vaak ook oververmoeid. Wat je ook probeert, je kan ze niet helpen. En dat moet je dan ook accepteren. En niet er tegenin gaan, want dan wordt het alleen maar gekker.” Dit is de introductie van één van de bijna 100 verhalen in de nieuwe levenseinde verhalenbank

De verhalenbank is tot stand gebracht door de coalitie ‘Van Betekenis tot het Einde’. Dit is een samenwerkingsverband van verschillende organisaties, die werken vanuit de overtuiging, dat de laatste levensfase een zichtbaarder onderdeel van het dagelijks leven zou moeten zijn. Want meer aandacht voor leven en sterven in waardigheid, draagt bij aan een zorgzame samenleving.

In de verhalenbank lees je geanonimiseerde verhalen van mensen die vertellen over de laatste fase van hun naaste. Het zijn verhalen van vrijwilligers, naasten en patiënten zelf. Er komen thema’s aan de orde als eenzaamheid, autonomie. Via een zoekfunctie kun je verhalen vinden, die voor jou inspirerend kunnen zijn.

Als je zelf je verhaal wilt delen, dan kan dat direct op de site. Om je daarbij behulpzaam te zijn worden er 4 vragen gesteld over de situatie, de gebeurtenis, je persoonlijke ervaring daarmee en waarom het je is bijgebleven.

Op de site ikwilmetjepraten.nu vind je achtergrondinformatie en tips die kunnen helpen bij het starten van een gesprek of die aanzetten tot nadenken over de laatste levensfase. Op de site van mezzo kun je een hulpmiddel aanvragen (Het familiegesprek. Een uitnodiging om te praten over later.) om voor die periode al in gesprek te gaan over bijvoorbeeld zorgen, financiën en wonen. Welke wensen zijn er bij je ouder wordende ouders en hoe raak je daarover in gesprek?

Rondom het thema contact maken en op bezoek gaan bij mensen et dementie geef ik workshops voor familie, verzorgenden en vrijwilligers. Klik hier of mail me menskapitaal@live.nl

Anniek Kramer, Auteur van ‘OP BEZOEK BIJ EEN DIERBARE MET DEMENTIE, met ruim 60 ideeën om samen te genieten, samen met Marcelle Mulder.

Mijn wekelijkse blog in je mailbox? Vul dan op de site in de rechterkolom, je mailadres in.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Afscheid, communicatie, Dementie, informatie, overlijden, uitleg, zingeving

Boek: Dagelijks leven met dementie (1)

dagelijks leven‘Een blik achter de voordeur’, dat is de ondertitel van dit indrukwekkende boek van Anne-Mei Thé. Ze is hoogleraar ‘langdurige zorg en dementie’ en oprichtster van de Dementieverhalenbank. Ze schreef een zeer  leerzaam en soepel lezend boek over de ervaringen van mensen met dementie en hun mantelzorgers. 

Jarenlang volgt en spreekt ze hen en in het boek verwoord ze hoe deze mensen zich beredderen als de ziekte dementie naar binnen sluipt. De inzichten die ze in al die gesprekken heeft op gedaan, vinden hun weg in het boek. De hoofdstukken gaan over de verschillende fases tijdens de ziekte:  er klopt iets niet, rond de diagnose, het leven verandert, veranderende relaties en omgeving, partners die mantelzorgen en het is niet meer vol te houden.

Ze houdt het heel dicht bij zichzelf, beschrijft hoe de verhalen op haar inwerken, hoe ze reageert en wat ze in contacten betekent en doet. En ze bekent ook haar eigen ongemakken die ze bijvoorbeeld voelde toen ze in het verpleeghuis werkte en de verzorgenden niet wilde laten zien hoe ze met mensen met moeilijk te hanteren gedrag om ging.

Ze legt de vinger op de zere plek als ze praat over de lege handen waarmee artsen lijken te staan na het stellen van de diagnose dementie, tevens het moment waarop je van partner ineens mantelzorger bent geworden. Dat er in de opleiding voor artsen en zorgmedewerkers meer (!!) aandacht nodig is voor de rol van de familie. En zelfs voor vrienden en kennissen blijkt het moeilijk te kunnen zijn om een mantelzorger te vragen hoe het gaat.

Want mantelzorgers hebben het zwaar: de lange lege avonden samen op de bank, de eenzaamheid, de partner die steeds minder kan en daardoor zijn eigenwaarde verliest, de behoefte aan ondersteuning zodat je samen tijd hebt om leuke dingen te doen, de uiteenlopende reacties van de kinderen op dementie, de moeilijke beslissingen waar je voor staat als je zorg uit handen moet gaan geven.

Volgende week blog 2 over dit boek. 

Anniek Kramer
Samen met Marcelle Mulder auteur van het boek ‘OP BEZOEK BIJ EEN DIERBARE MET DEMENTIEmet ruim 60 ideeën om samen te genieten‘. Wij geven workshops voor familie, verzorgenden en vrijwilligers over contact maken met en op bezoek gaan bij mensen met dementie. Klik hier.

Help je dit bericht verspreiden via Facebook en LinkedIn? De knoppen daarvoor vind je onder dit bericht op mijn site. Klik hier. Om mijn wekelijkse blog te in je mailbox te ontvangen kun je op de site (in de rechterkolom bovenaan) op ‘Volg dementie’ klikken.

1 reactie

Opgeslagen onder Afscheid, Alzheimer, boek, Dementie, kwaliteit, mantelzorg, thuis wonen, Zorg verlenen

Gedicht: langer thuis

oud huis

Langer thuis

Mijn man gaat langzaam achteruit
Hij repeteert zijn vragen
Hij zoekt de weg naar de wc
Ik hoor hem vaker klagen.
Hij vindt de boterpot niet meer
Hij kan geen koffie zetten
Hij wil niet meer naar buiten toe
Ik moet goed op hem letten.

Woon langer thuis is het devies
Maar ik, ik woon daar ook
En ik raak langzaam uitgewoond
Heb heel veel goede zorg getoond
En raak nu van de kook.

Mijn man schreeuwt vaker tegen mij
En heeft daarna weer spijt
Hij wil geen anderen in huis
Ze stelen hier is het verwijt,
Hij raakt zichzelf zo kwijt.

Woon langer thuis is het devies
Maar ik, ik woon daar ook
En ik raak steeds meer uitgewoond
Heb zoveel goede zorg getoond
Raak steeds meer van de kook.

Mijn man gaat dagelijks achteruit,
Maar ach wat is een dag
We ploeteren er wel doorheen
Ik houd van hem, zijn lieve lach
Zijn zachte handen, grijze haar
Zijn onbegrijpelijk gestaar
Waarachter hij verdween.

Woon langer thuis is het devies
En ik, kan ik dat aan?
Ben uitgeput en uitgewoond
Heb al mijn liefde opgetoond
En moet hem laten gaan.

Gedicht van Anniek Kramer

Auteur van ‘OP BEZOEK BIJ EEN DIERBARE MET DEMENTIE, met ruim 60 ideeën om samen te genieten, samen met Marcelle Mulder.

Rondom het thema contact maken en op bezoek gaan bij mensen met dementie geef ik workshops voor familie, verzorgenden en vrijwilligers. Klik hier of mail me menskapitaal@live.nl
Mijn wekelijkse blog in je mailbox? Vul dan op de site in de rechterkolom, je mailadres in.

6 reacties

Opgeslagen onder Afscheid, Alzheimer, Dementie, gedicht, gedichten, mantelzorg, thuis wonen, Zorg verlenen

Lezen over dementie: MIST

mistMist komt plotseling opzetten en je kunt er niets tegen doen. ‘Bij mist past enkel berusting’. In het boek ‘MIST’ komen partners van jonge mensen met dementie aan het woord en in beeld. Ze vertellen over hun leven en hoe dat veranderde door de dementie van hun partner. Als mist die kwam opzetten. 

In Nederland wonen zo’n 12.000 jonge mensen met de diagnose dementie. ‘Jong’ betekent dat de diagnose voor het 65e levensjaar wordt gesteld. En juist het stellen van die diagnose is moeilijk, dat blijkt ook wel uit de verhalen. Veel mensen die met klachten bij de huisarts komen, krijgen eerst te horen dat ze overspannen, burn out of depressief zijn. Op jonge leeftijd ligt dementie namelijk niet erg voor de hand. Daardoor komen relaties onder spanning te staan, is er veel onbegrepen gedrag en zijn er ruzies.

In de verhalen leggen de partners uit hoe ze omgaan met de achteruitgang in het denken, gedragsveranderingen en eventuele medicatie, euthanasiewensen, hun kinderen, de vraag of het erfelijk is, de combinatie van zorg en werk, wel of geen dagbesteding en verpleeghuis , een nieuwe liefde en de bureaucratie. Een aantal citaten:

‘Ik sliep niet, ik at niet en was broodmager. Maar ik vond het zo heftig om te beslissen om hem in een verzorgingshuis te plaatsen. Vooral omdat ik hem uitdrukkelijk had beloofd dat ik voor hem zou blijven zorgen.’

‘Alzheimer is een familielid dat je er eigenlijk niet bij wilt hebben. Je kunt het ook alleen maar aan als je heel veel van iemand houdt en als je een groep mensen om je heen hebt die je opvangt. Ik blijf overeind door onze kinderen, vriendinnen en collega’s.’

‘En weet je wat ik nog het ergste vind? Het draaien, liegen en bedriegen. Zo gingen wij vroeger niet met elkaar om.’

‘Mies is ziek, maar ons leven gaat door. Zeker dat van de meiden. Dat moet zo normaal mogelijk blijven. ‘

‘Ik heb een “nu” en ik heb een “ooit”. Dat “ooit” zal zonder Dirk zijn en daarom heb ik direct een videocamera aangeschaft toen we de diagnose kregen. Om zoveel mogelijk vast te leggen voor de kinderen.’

‘Dus ik ben de mensen gaan benaderen die al hadden aangegeven dat ze iets voor Mery wilden betekenen. (..) Ik heb familie en vrienden uitgenodigd voor een informatieavond, die we samen met Geriant hebben georganiseerd. ‘

‘Er wordt van alle kanten hulp aangeboden. (..) Maar op de een of andere manier blijf je heel erg eenzaam in dit proces.’

Een indringend beeld van het leven met een jonge partner met dementie en daardoor boeiend en leerzaam. Dorris Duurland en Tineke Reijbroek zijn de samenstellers van dit boek.
Het boek is te  bestellen door overmaking  van 24,50 euro + 3,95 euro (verzendkosten) op
NL92 RABO 0314239405 ten name van MIST Tilburg met vermelding van naam en adres. Het boek wordt dan naar je toegestuurd.

Anniek Kramer
Auteur van ‘OP BEZOEK BIJ EEN DIERBARE MET DEMENTIEmet ruim 60 ideeën om samen te genieten‘, samen met Marcelle Mulder. Rondom het thema contact maken en op bezoek gaan bij mensen met dementie geef ik workshops voor familie, verzorgenden en vrijwilligers. Klik hier of mail me menskapitaal@live.nl

Mijn wekelijkse blog in je mailbox? Vul dan op de site je mailadres in. Ook fijn als je dit bericht wilt delen via de deelknoppen onderaan dit bericht op de site. 

 

1 reactie

Opgeslagen onder Afscheid, Alzheimer, boek, Dementie, euthanasie, mantelzorg, thuis wonen, Zorg verlenen

Voor het leven eindigt..

AppIn 2015 overleden er 15.000 mensen aan de gevolgen van dementie. Omdat we steeds ouder worden, stijgt het aantal mensen dat getroffen wordt door dementie. De ziekte is nog steeds niet te genezen en dat betekent dat het aantal doden ten gevolge van dementie de komende jaren verder zal stijgen. Men verwacht zelfs dat dementie in 2040 doodsoorzaak nummer 1 zal zijn.

Praten over het einde van het leven is voor veel mensen moeilijk. Bij mensen met dementie neemt onder andere het vermogen tot nadenken, praten en concentreren af. Het kan dus belangrijk en fijn zijn om in een zo vroeg mogelijk stadium met elkaar in gesprek te gaan over het geleide leven en het eind daarvan. 

Maar hoe begin je er over en welke vragen stel je? Ter ondersteuning van dergelijke gesprekken ontwikkelde Dela (de uitvaartmaatschappij) de app Before you leave.  Na aanmelding gaat de app van start met het stellen van vragen. Daarin komen allerlei onderwerpen aan de orde als ‘Wat is het meest bijzondere dat wij samen hebben meegemaakt’, ‘Hoe bezorg ik je een glimlach’ en ‘Welke muziek vind je het mooist’. Je kunt vragen ook overslaan en doorgaan naar de volgende vraag. In de app kunnen teksten, geluidsfragmenten, foto’s en filmpjes worden opgeslagen. Alle vastgelegde zaken kunnen gedeeld worden met anderen. Je kunt mensen uitnodigen om deel te nemen aan de app. Op deze manier kun je samen praten over het leven en de belangrijke momenten daarin. De app is gratis te downloaden. Voor meer informatie klik hier.

Anniek Kramer

Schreef het boek ‘OP BEZOEK BIJ EEN DIERBARE MET DEMENTIE, met ruim 60 ideeën om samen te genieten, samen met Marcelle Mulder. Rondom het thema contact maken met en op bezoek gaan bij mensen met dementie geef ik workshops voor familie, verzorgenden en vrijwilligers. Klik hier.

Mijn wekelijkse blog in je mailbox? Vul dan op de site je mailadres in.
Fijn als je dit bericht wilt delen op Facebook en/of LinkedIn. De knoppen daarvoor vind je onder dit bericht op mijn site. Klik hier.

1 reactie

Opgeslagen onder Afscheid, Alzheimer, app, Dementie, overlijden, zingeving

Dag Mama: over omgaan met dementie

hdrMarcelle heeft me uitgenodigd voor de theatervoorstelling ‘Dag Mama’ in Buren. Na een snelle maaltijd lopen we nog een rondje door het stadje en zoeken alvast de ingang van het theater. Want te laat komen betekent: de deur is dicht. Dit is toch de juiste straat en daar bij dat gesloten tuinhek staat toch het huisnummer op de brievenbus? Verder is er geen enkele aanwijzing dat er hier een theater zit. We lopen linksom en rechtsom, zoekend naar houvast. ‘Dit is wat mensen met dementie ervaren’, denk ik: je zoekt de weg, je zoekt naar aanknopingspunten, je vindt ze niet en blijft zoekend rondlopen.
Ons helpt de overtuiging dat dit het wel moet zijn.
Na nog een rondje door het stadje komen we terug bij het – nu open – tuinhek, waar inmiddels ook een bord met ‘Theater’ is geplaatst.  

We worden welkom geheten en het programma wordt toegelicht. De avond bestaat uit twee delen: een toneelstuk en een uitleg (‘workshop’ genoemd) over de scenes, het getoonde gedrag en de achtergronden daarvan. Een hele zit, in een warme zaal maar indrukwekkend en leerzaam.

Moeder komt schuifelend op. Ze ploft neer op een stoel. Ze kijkt wat afwezig naar het telefoonsnoer. Dochter komt binnenvliegen, graaiend in een plastic tas, een banaan opdringend, druk pratend, boos over de reacties van haar moeder. Moeder doet pogingen om contact te maken. De dochter begrijpt dat niet, corrigeert haar moeder, reageert stuurs en gaat tenslotte maar koffie halen.

Dan komt de verzorger bij moeder. De ideale verzorger. Met aandacht en inlevingsvermogen weet hij bij moeder prachtige herinneringen op te roepen, haar medicijnen in te laten nemen en haar een vestje te laten kiezen dat ze graag wil dragen. Als de dochter weer terugkomt is het voor haar onverteerbaar. Waarom kan die verzorger zo goed met haar moeder omgaan en zij niet? Zonder dit uit te spreken mokt ze verder en de verzorger vertrekt. En moeder? Die zie je lijden onder dit alles: ‘Hoe kan ik hen laten voelen wat ik voel? De een ziet de buitenkant de ander voelt de binnenkant.’

Het tweede deel van de avond geven de ‘dochter’ (ouderenpsycholoog  Sarah Blom) en de verzorger (broer en psycholoog David Blom) uitleg over de gedragingen die we gezien hebben. Want als je de gedragingen van iemand met dementie begrijpt en er goed op kunt reageren, dan vermindert de stress en is er in contact nog veel mogelijk.

Hoe  ga je om met confronterend gedrag, hoe spiegel je de gevoelens die je ziet en voelt? Hoe kunnen zorg en naasten elkaar helpen? Hoe ga je er mee om als je jezelf in de zorg voelt falen. Hoe ga je om met familie die steeds maar weer vraagt om beter op de uiterlijke verzorging te letten, het enige waar ze nog grip op lijken te hebben? Dit en nog veel komt aan de orde. Aan de hand van voorbeelden, wordt er gesproken over het omgaan met jezelf, zorgcollega’s, mensen met dementie en hun naasten.

Een fantastische leerervaring : van een afstand kijken naar wat er gebeurt tussen mensen en er daarna uitleg over krijgen. Zelf had ik het nog leerzamer gevonden als er tevens wat ruimte was geweest voor een échte workshop. Met iets minder uitleg en daardoor ruimte om te oefenen in het omgaan met confronterend gedrag. Want verzorgenden willen vaak ‘zorgen’.
Maar juist het kunnen omgaan met de gevoelens die mensen met dementie én hun naasten in hun gedrag door laten klinken, dát is de kunst die goede zorg onderscheid van onvoldoende zorg. Die kunst komt in dit stuk ruimschoots aan de orde.

Anniek Kramer

Schreef het boek ‘OP BEZOEK BIJ EEN DIERBARE MET DEMENTIE, met ruim 60 ideeën om samen te genieten‘, samen met Marcelle Mulder. Rondom het thema contact maken met en op bezoek gaan bij mensen met dementie geef ik workshops voor familie, verzorgenden en vrijwilligers. Klik hier.

Mijn wekelijkse blog in je mailbox? Vul dan op de site je mailadres in.
Fijn als je dit bericht wilt delen op Facebook en/of LinkedIn. De knoppen daarvoor vind je onder dit bericht op mijn site. Klik hier.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Afscheid, Alzheimer, Dementie, kwaliteit, mantelzorg, uitleg, zingeving, Zorg verlenen

Kan ik dit kopen voor mijn moeder met dementie?

pop op schootTwee dagen geleden liet Ellen me de foto zien van haar moeder, met een oude pop in haar armen. Nu sta ik naast haar in de winkel. We zijn onderweg naar de watervaste stiften en lopen langs de poppen. ‘Wat vind je, kan ik zo’n pop voor m’n moeder kopen’, vraagt ze.

Er gaat een wereld schuil achter deze vraag. ‘Het lijkt me een mooie pop voor je moeder’, zeg ik, ‘maar hoe is het voor jou om hem te kopen’? Ze vertelt me dat ze kort daarvoor met haar zus op dezelfde plek stond en ze zich er niet toe kon zetten om een pop aan te schaffen. ‘Het geeft toch een raar gevoel als je voor je moeder van 76 een pop koopt.’ Dat kan ik me indenken. Toch raakt ze langzaam aan het idee gewend en we praten over de keuze tussen de jongens en de meisjespop. Het wordt de meisjespop. Thuis appt ze haar zus: pop gekocht. Al snel komt er een mooi antwoord: MOEDIG!  ……en zo is het.

En het blijkt een mooi cadeau, dat blijkt wel uit de foto.

Dementie nodigt ons telkens weer uit om over onze grenzen heen te stappen en andere wegen te bewandelen.

Dit is al weer de laatste blog voor de zomervakantie. Begin september ben ik weer terug!

Anniek Kramer

Schreef het boek ‘OP BEZOEK BIJ EEN DIERBARE MET DEMENTIE, met ruim 60 ideeën om samen te genieten‘, samen met Marcelle Mulder. Rondom het thema contact maken met en op bezoek gaan bij mensen met dementie geef ik workshops voor familie, verzorgenden en vrijwilligers. Klik hier.

Mijn wekelijkse blog in je mailbox? Klik op de site op ‘Volg dementie'(in de rechterkolom bovenaan) en vul je mailadres in.
Wil je dit bericht delen via Facebook en/of LinkedIn. De knoppen daarvoor vind je onder dit bericht op mijn site. Klik hier.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Afscheid, Alzheimer, cadeautjes, Dementie, mantelzorg

Gedicht over dementie

toe nou niet huilenAfscheid nemen van je naaste: bij dementie gaat dat in stapjes. Steeds verder gaat iemand achteruit. Herinneringen, geheugen, taal, allerlei karakteristieken van iemand verdwijnen. En soms ineens is daar weer een moment van helderheid. Een cadeau van herkenning, van een moment samen met wie je was. 

In het boek ‘Firma Alzheimer’ van Johan Van Oers staat hierover het volgende prachtige gedicht:

TOE NOU NIET HUILEN

Opa wil dat oma weet.
Alles nog van lang geleden.
Namen, data, lief en leed.
De jaren aan elkaar gestreden.

Maar oma weet het echt niet meer.
Hoe hevig opa ook blijft vragen.
Hij stoot zijn ziel want elke keer
Moet hij haar zwijgen weer verdragen.

Voor opa wordt het soms te veel.
Dan snikt hij in zijn ruggengraat.
Verlangen wordt een krop in opa’s keel.
Hij voelt dat zij hem traag verlaat.

Maar dan ineens is oma daar.
Valt onvoorspelbaar in het heden.
Ze strijkt door opa’s haar.
Verbaasd voelt opa iets van lang geleden.

Anniek Kramer
Schreef het boek ‘OP BEZOEK BIJ EEN DIERBARE MET DEMENTIE, met ruim 60 ideeën om samen te genieten‘, samen met Marcelle Mulder. Wij geven ook workshops voor familie, verzorgenden en vrijwilligers over contact maken met en op bezoek gaan bij mensen met dementie. Klik hier.

DEEL dit bericht alsjeblieft via Facebook en/of LinkedIn. De knoppen daarvoor vind je onder dit bericht op deze site. Klik hier.
Mijn wekelijkse blog in je mailbox? Klik op de site op ‘Volg dementie'(in de rechterkolom bovenaan) en vul je mailadres in.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Afscheid, Alzheimer, Dementie, gedicht, gedichten

Samen slapen in het verpleeghuis?

samen slapenTientallen jaren lang deelden ze lief en leed. Ze deelden de huiskamer, de badkamer, de slaapkamer. Ze deelden vreugde en verdriet en ze zorgden voor elkaar. Hoe wreed is het dat na een verhuizing naar een verpleeghuis de gelegenheid om samen te slapen ineens voorbij is. Zou hier in de verpleeghuiswereld wel eens bij worden stil gestaan? Zou er wel eens worden gevraagd of er behoefte is om af en toe bij elkaar te slapen? Is het niet mogelijk om een aantal wat bredere bedden te hebben?

In de prachtige dichtbundel ‘Vergeet-me-nietjes van Hans Cieremans las ik dit mooie gedicht hierover:

GENEGENHEID

Haar man ligt in het verpleeghuis, ze gaat daag’lijks naar hem toe.
maar voor haar, een vrouw op leeftijd, is dat steeds weer een gedoe.
Ze moet eerst een eindje lopen, daarna gaat ze met de tram.
’t Is een reis van haast een uurtje en dan is ze pas bij hem.

Dan geeft zij hem maar een zoentje en een aai over zijn kop.
Ach, wat zou ze hem graag knuff’len, maar hier houdt het wel mee op.
Zo gaat dat dus elke middag, er is geen gelegenheid.
voor wat privacy en warmte en wat meer genegenheid.

Samen maken ze een praatje en de zuster geeft hen thee.
Dan nog een klein stukje lopen, hij gaat in de rolstoel meee.
Ach, wat valt er te vertellen, ’t is hetzelfde elke dag.
Soms dan vraagt ze aan de zuster of hij wel een pilsje mag.

Dan gaat zij maar weer op huis aan, na bezoek van korte duur.
Want ze moet nog eten koken, voor je ’t weet is het zes uur.
En dan zit ze met haar prakje, haar man aan een sneetje brood.
Eens beloofden ze elkander ‘Wij zijn samen tot de dood’.

Maar nu leven ze gescheiden, omdat het niet anders kan.
En dat maakt haar heel verdrietig, want ze houdt zo van haar man.
Wat zou zij nog graag eens slapen, lepel, lepel, zij aan zij.
Dat kan niet in het verpleeghuis, die tijd is voorgoed voorbij.

HANS CIEREMANS

Ik hoop dat dit aanzet tot nadenken over wat er mogelijk is om mensen die dat willen meer ruimte te geven om samen te slapen.

Anniek Kramer
Schreef het boek ‘OP BEZOEK BIJ EEN DIERBARE MET DEMENTIE, met ruim 60 ideeën om samen te genieten‘, samen met Marcelle Mulder. Wij geven ook workshops voor familie, verzorgenden en vrijwilligers over contact maken met en op bezoek gaan bij mensen met dementie. Klik hier.

DEEL dit bericht alsjeblieft via Facebook en/of LinkedIn. De knoppen daarvoor vind je onder dit bericht op mijn site. Klik hier.
Mijn wekelijkse blog in je mailbox? Klik op de site op ‘Volg dementie'(in de rechterkolom bovenaan) en vul je mailadres in.

1 reactie

Opgeslagen onder Afscheid, Alzheimer, Dementie, gedicht, gedichten, seksualiteit