Tagarchief: moeder

Gedicht: Afscheid van een moeder met dementie

Afscheidgekleurde-rots-2

Gedicht van Anniek Kramer

Anniek Kramer
Schreef het boek ‘OP BEZOEK BIJ EEN DIERBARE MET DEMENTIE, met ruim 60 ideeën om samen te genieten‘, samen met Marcelle Mulder. Wij geven ook workshops voor familie, verzorgenden en vrijwilligers over contact maken met en op bezoek gaan bij mensen met dementie. Klik hier.

DEEL dit bericht alsjeblieft via Facebook en/of LinkedIn. De knoppen daarvoor vind je onder dit bericht op mijn site. Klik hier.
Mijn wekelijkse blog in je mailbox? Klik op de site op ‘Volg dementie'(in de rechterkolom bovenaan) en vul je mailadres in.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Afscheid, Alzheimer, Dementie, gedicht, gedichten

Film: ‘Het doet zo zeer’ over moeder met dementie

het-doet-zo-zeer-2Twee weken geleden schreef ik over het toneelstuk ‘De vader’. Nu staat de moeder centraal. In de film ‘Het doet zo zeer’ van Heleen van Royen volgt Heleen haar moeder, die vasculaire dementie heeft. Ze legt het proces vast dat ze als dochter met haar moeder doormaakt.

Het begint bij haar moeder, thuis op de bank. De bank, het oude vertrouwde meubelstuk, het monument van rust en veiligheid. Als het thuis niet meer gaat, komt er een mantelzorgwoning in de achtertuin van Heleen. Uiteindelijk eindigt de bank met moeder er op in Care Residence Zonnestraal.

We hebben dan mee kunnen leven met een (voor velen met mij) zeer herkenbaar proces van  wikken en wegen over ‘waar wordt moeder gelukkig van’? Moeder is prima aanspreekbaar en zeer humorvol, alleen haar geheugen laat haar ernstig in de steek. Zo zegt ze als ze verhuisd wordt ‘had je niet effe kunnen bellen hierover?’ Dan zit ze eindelijk op de bank in haar nieuwe huisje in de tuin. ‘Het huis is mooi hoor, maar ik hoor er niet’. ‘Hoe hebben jullie het zo kunnen verzinnen’? ‘Ik ben ook van alles kwijt’. ‘Wat kun je dan niet vinden?’, vraagt Heleen.’Mijn leven’, antwoord moeder en later ‘mezelf’.

Na veel verwikkelingen volgt er nog een verhuizing naar een zorgcentrum, en daar zit moeder weer op haar bank. De uitspraken over dat ze het liefste dood wil zijn, zijn geschiedenis. Voorlopig wil ze nog niet dood. Dit stemt tot nadenken over hoe doodswens en levensomstandigheden met elkaar verknoopt kunnen zijn. Het is ook een compliment aan de zorg, die haar weer een ander zicht op het leven heeft gegeven. En aan Heleen die door alle emoties heen blijft zoeken naar waar haar moeder gelukkig van wordt!

De film is een aanrader. Wil je met elkaar in gesprek over de film? Klik hier voor gesprekspunten.
Klik hier voor een introductiefilmpje.

Anniek Kramer
Schreef het boek ‘OP BEZOEK BIJ EEN DIERBARE MET DEMENTIE, met ruim 60 ideeën om samen te genieten‘, samen met Marcelle Mulder. Wij geven ook workshops voor familie, verzorgenden en vrijwilligers over contact maken met en op bezoek gaan bij mensen met dementie. Klik hier.

DEEL dit bericht alsjeblieft via Facebook en/of LinkedIn. De knoppen daarvoor vind je onder dit bericht op mijn site. Klik hier.
Mijn wekelijkse blog in je mailbox? Klik op de site op ‘Volg dementie'(in de rechterkolom bovenaan) en vul je mailadres in.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Afscheid, Alzheimer, boek, Dementie, film, kwaliteit, mantelzorg, thuis wonen, zingeving, Zorg verlenen

Hugo Borst schrijft ‘Ma’ over zijn moeder met dementie

Hugo

De moeder van Hugo Borst lijdt aan dementie en woont inmiddels in een woonzorgcentrum. Zijn wekelijkse columns over zijn bezoeken aan haar, zijn ontroerende intieme verhaaltjes, waarin ook de weemoed naar vroeger doorklinkt. Hij is eerlijk en open over alle kanten van de ziekte, over de afbrokkeling van zijn moeders eigenheid, die nooit helemaal verdwijnt, maar wel krimpt naar andere dimensies.

‘En dan te bedenken dat mijn vader en moeder altijd zo vrijgevig waren. Maar meneer Alzheimer is een dominante eikel. Hij stookt de boel op in ma’s bovenkamer, gooit de boel in de war. En zo is mijn moeder plotseling hebzuchtig geworden.’

De geriater zei tegen mijn moeder dat iemand met dementie drie dingen nodig heeft om het leven te veraangenamen: genoeg drinken, beweging en áfleiding. Een verjaardagspartijtje is drie in één. “Ik ga niet mee!”. Het is het eerste wat ma zegt als we binnenkomen. Ach, wat ziet ze er verfomfaaid uit. 

Het boek ‘Ma’ bevat de (bewerkte) AD columns en een twintigtal extra hoofdstukjes. Hugo Borst neemt ons mee langs het ziekteproces van zijn ma: de diagnose, het steeds meer zorg nodig hebben, de angst die groeit, de verhuizing naar de zorginstelling, de onrust en het naar huis willen tot aan hoe het nu is: het eindeloos slapen en nauwelijks nog eten. En onderweg voelen we zijn liefde voor haar en haar liefde voor hem en hoe goed ze dat weten uit te wisselen ondanks haar ziekte.

‘Soms vraag ik me af of een bezoek aan ma wel zin heeft. Ma slaapt meestal of wil gaan slapen als ik er ben. En als ze wel wakker is: zodra ik in de lift sta, op weg naar beneden, is ze me al weer vergeten. Wat heeft ze aan mijn bezoekjes? Ik weet dat ik dat niet moet denken. Het moment telt – klaar, punt, uit.’

‘Ze zeggen wel dat wanneer je ouders dementeren, de rollen omkeren: jij zorgt voortaan voor je ouders. Die vergelijking gaat mank. Een ouder weet wat goed is voor zijn kleine kind en kan het desnoods dwingen. Pakweg vijftig jaar later weet dat grote kind wat goed is voor zijn dementerende ouder, maar van dwang kan en mag geen sprake zijn. Mijn moeder is en blijft een autonome vrouw.’

In een aflevering van De Wereld Draait Door, praat Hugo Borst over zijn moeder en en over zijn nieuwe boek. Het gesprek is hier terug te zien en het duurt 11 minuten.

Naar aanleiding van het verschijnen van zijn boek, staat er in het Volkskrant Magazine van 21 november een interview met Hugo Borst. Dat is hier te lezen (via gratis proberen).

Een warme groet, Anniek Kramer

 

2 reacties

Opgeslagen onder Alzheimer, boek, Dementie, uitleg, Zorg verlenen